به امید روزهای بهتر

سال نود و هفت با تمام شیرینی‌ها و تلخی‌هایی که داشت، تموم شد. اول سال امیدها و آرزوهای زیادی داشتیم که امیدوارم شما بهشون رسیده باشین. برای من که صد درصد اون چیزی نشد که می‌خواستم، ولی باید ادامه داد. زندگی رو همین ناشناخته بودنش جذاب میکنه. میدونم که شرایط سخت شده، ولی راه‌حلش نالیدن نیست. اگه میتونی شرایط رو تغییر بدی، تغییر بده. ولی اگه نمیتونی بهتره با شرایط موجود، بهترینِ خودت باشی و برای رسیدن به خواسته‌هات تلاش کنی. یه چیزایی کنترلش دست ما نیست، مثل اوضاع سیاسی و اقتصادی کلان. اما یه چیزایی هست که میشه کنترل کرد، مثل خرده رفتارهایی که میتونه به بهتر شدن حال خودمون و اطرافیان کمک کنه. یه عده این خرده رفتارها رو در مناسبت‌های خاص انجام میدن و بعد رها میکنن. مثل همین حال و هوای قبل و بعدِ تحویلِ سال. روزهای آخر سال مهربون میشیم، به هم لبخند میزنیم، شادی میکنیم، محیط اطرافمون رو پاک و قشنگ میکنیم، برای خودمون و دیگران آرزوهای خوب میکنیم، حال بهتری داریم و زندگی رنگ و بوی قشنگتری داره. ولی همین که تعطیلات تموم میشه، حال خوبمون هم تموم میشه! کاش پندار و گفتار و کردار نیک، همیشه و در هر شرایطی و بی‌بهونه باشه.

سال نود و هشت هم با امیدها و آرزوهای زیادی شروع میشه. امیدوارم سال جدید همدلی‌ها و مهربونی‌ها بیشتر، اوضاع اقتصادی بهتر، برکت و فراوونی بیشتر، زندگی قشنگتر، امید به زندگی بیشتر، بی‌اخلاقی و بی‌اعصابی کمتر و شیرینی‌ها بیشتر از تلخی‌ها باشه. لحظه لحظه‌ی زندگی عاشق باشیم و عشق و امید رو به دیگران هدیه بدیم. قدر داشته‌هامون رو بدونیم و با حسرت نداشته‌ها، زندگی رو به کام خودمون و دیگران تلخ نکنیم. خلاصه که با هر چی آرزوی خوب و قشنگه، از سال نود و هشت پذیرایی کنیم. امیدوارم سال جدید برای همه سال بهتری باشه، البته بخشی از این بهتر شدن فقط به خودمون بستگی داره. برای بهتر کردن حالمون منتظر نوروز نباشیم، هر روز فرصتی‌ست برای نو شدن.

به‌اشتراک‌گذاری

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *